Marieke

I. SAID. YES.

2011-12-27T10:34:00.008+01:00

Eindelijk.

I. SAID. YES.

Maar wel pas nadat ik "neen neen neen" zei.
"neen, neen, neen. Dit is niet echt".

En toen zat het lief plots op zijn knie.
En er ging een doosje open.

En ik, ik was in shock.
En ik jankte er op los.

Waardoor ik de blingbling van de ring gewoon zelfs niet zag.

Er volgde een lieve tekst om u tegen te zeggen.
En daarna dé vraag: Marieke, wil je met me trouwen?

En ik zei ja.
Ja. Ja. Ja.

En nu kan ik de trouw beginnen plannen waar ik van droomde sinds ik drie jaar ben.
Niet met de man waar ik toen van droomde.
Want dan zou ik moeten trouwen met Ken. Van Barbie.

Neen. Ik trouw gewoon met hét lief der lieven.
Mijn lief. Mijn Polle. Mijn alles.

En nu ga ik nog een potje janken.
Van geluk.

Secret Santa

2011-12-20T20:26:00.003+01:00

't is zover!
Mijn Secret Santa pakje is er!
Gekregen van de allerenig(st)e organisatrice zelf, Tess! :)

't wordt een vrolijke winter! :)

Voor meer info kijk je snel even hier:

Tess VDM - Secret Santa

Ik doe alvast terug mee volgend jaar!

Jezus kan dus meer dan je denkt

2011-12-19T18:42:00.005+01:00

Op zoek naar een LEUK kerstgedicht voor mijn secret santa(zie: Tess VDM ) kom ik dit 'pareltje' tegen:

Grote kerstboodschap

In de kribbe leit het kindeke
van wel zeven pond.
Het drinkt zijn melk zo zoetjes
en is dus heel gezond.
Jozef is bijzonder trots
en Maria kijkt verrukt,
als het kindeke in zijn luier
het woordje 'vrede' heeft gedrukt.

Ik bedoel. De Jezus die kan blinden laten zien en kreupelen laten lopen. Hij kan vissen tevoorschijn toveren als was het niets en water in wijn veranderen (wat handig is), maar ik wist niet dat hij woorden kon kakken.
Petje af voor Jezus.
Serieus.

(En ook petje af voor de schrijver. voor zijn briljante titel en schrijftalent)

And worldpeace.

Het is tenslotte bijna kerst.

BHderijen

2011-10-28T15:35:00.009+02:00

Dat er borsten zijn in alle maten en gewichten moet ik u niet meer wijsmaken.
U bent vast kenner.
U hebt er vast al meer dan 1 gezien.
Misschien hebt u er zelfs al 20 gezien.
Misschien zelfs nog meer (mij gaat het in ieder geval niet aan).
En misschien bent u zelfs zelf eigenaar van een prachtexemplaar.

Ik ben eigenaar van veel borst.
Ik geef dat eerlijk toe.
Ik heb het er niet altijd makkelijk mee en ze zijn regelmatig vervloekt geweest.
Bij het sporten bijvoorbeeld. Of bij het kopen van een bloes waarbij je, eens de borst in de buurt komt, geen enkele knop meer dicht krijgt.
In 't glazen straatje vinden ze dat niet erg, maar ik verkies toch net iets minder inzicht.
U misschien niet.

Ik heb vrede met mijn borsten.
Ze zijn een deel(tje) van mezelf.
Maar toen ik twee weken geleden de vraag kreeg of ik de nieuwe collectie van Prima Donna wou gaan bekijken, dit dankzij het bestaan van mijn blog.twitter.engroteborsten is de liefde tussen mij en mijn D enkel nog maar gegroeid.

Vorige week was het zo ver. En trok ik samen met 3 andere blogsters-met-borsten naar Schellebelle waar het bedrijf Van de Velde gevestigd is. U kent hen vast van de Marie Jo collecties.

We werden er ontvangen als ware we de koningin zelve.
Al snel volgde een korte inleiding over het bedrijf waarna we de allernieuwste lente/zomer collecties mochten bewonderen.
(die blijft voor jullie nog even geheim, maar ik kan alvast meegeven dat er absolute #want stukken bij zitten).

Na de modeshow kregen we insteek van de twee schitterende ontwerpsters over hoe een creatie tot stand komt.
Ik kan er uren over doorgaan maar ik ga het jullie besparen.

Wat ik jullie wel graag meegeef zijn deze interessante weetjes:

Stoffen worden mm per mm nagekeken op de kleinste foutjes door een uiterst nauwkeurig team.

Alle stoffen ondergaan wastesten met verschillende wasmiddelen om het effect ervan te bepalen.

Hun bh's worden een hele tijd gedragen/getest door het personeel (zowel bij het werken als bij het sporten, uitgaan,...) alvorens deze in productie gaan.

Iedere bh die uit productie komt waarvan het kleinste draadje los zit vliegt er uit.

Van de Velde streeft een voor mij ongeziene kwaliteit na.
Ik heb verwonderd staan kijken en luisteren naar het volledige proces.
Van idee tot bh, daar gaat zo een 18maand over.

Het fijnste deel van de avond was toch de BH-styling.
(U had het ook fijn gevonden. Daar ben ik zeker van.)
Daarin werd onze juiste maat bepaald en kregen we een berg BH's te passen.
Zo wisten we niet alleen welk model ons het beste ging, maar ook welke kleuren ons het meeste flatteren.

Na al dat hard labeur mochten we een volledige set kiezen.
't mijne ziet er zo uit:

Ik kan niet wachten tot het in mijn bus valt.
En u? :)

Hieronder nog enkele sfeerbeelden van de avond.
(en toch al een heel klein beetje preview voor de komende lente collectie)
Prima Donna & Prima Donna Twist, ik kan het u en uw borsten enkel aanraden.

Van Marieke tot Maria

2011-06-19T14:39:00.016+02:00

Volgens mij was ik drie toen ik non stop met een roze sjaaltje op mijn hoofd en een denkbeeldige ezel aan mijn hand door het huis dwaalde.
In die periode deed ik ook iedere avond voor het slapengaan geknield aan bed een gebedje voor God.
En Jezus.
Want Jezus, die arme stakker, die had het altijd hard te verduren gekregen.
Dus die kon alle steun gebruiken.

Mijn besluit stond vast.
Ik ging Maria worden later. Want Maria was voor mij meer God dan God is voor de Paus.
(noem het gerust een obsessie)
Mijn naam was er al naar, en mijn heilige karakter had ik ook al mee, dus dat kon geen groot probleem vormen. Ik was met andere woorden een geboren Maria.
(en neen. ik schaam me er niet voor)
(of toch niet meer althans)

Ik denk dat ik 8 was toen ik begon te beseffen dat Maria worden niet direct tot de mogelijkheden behoorde.
(Aangezien ik dan een kind van een vreemde vent moest nemen en keihard moest beweren dat ik onbevlekt zwanger was geraakt.
En voor mensen die zulke dingen beweren hebben ze tegenwoordig mooie opbergplaatsen)

Een carriereswitch was noodzakelijk dus ik koos ervoor om zangeres te worden bij Bart Kaëll. Mijn grootste idool allertijden.
Ik ging ook gewoon even met hem trouwen, terwijl ik dan toch bezig was.
Helaas werd mijn droom al snel aan diggelen geslaan door een klasgenoot die me meedeelde dat Den Bart wel degelijk Homo was.
Ik had (heilig zijnde en uit mijn mariaperiode komende)uiteraard geen flauw idee wat een homo nu eigenlijk wel was.
Maar dat het negatief was voor mijn toekomstplannen, dat kon ik wel vermoeden.
Mijn papa heeft diezelfde dag nog mijn plannen met deze ene zin volledig van tafel gezwierd: Een homo, Marieke, dat is een man die verliefd is op een man.
Waarna ik de rest van de dag heb lopen huilen. Echt.

Na dit trauma koos ik bewust voor zekerheid en studeerde ik voor juf.
Voor het volle halfjaar gaf ik me hélemaal, buisde ik keihard voor alles behalve muziek en, je raadt het al, godsdienst.
Dus ik stopte. Studeerde verder in Public Relations. Slaagde. En werkte de voorbije 5 jaar nooit in een sector waar mijn diploma echt voor diende.

Dus, als het waar is wat er gezegd wordt, dat je eerste gedacht altijd het juiste is. Dan moet ik die Maria-carriere-switch misschien toch maar eens serieus gaan overwegen. Dan krijg ik een zoon die water in wijn kan veranderen. (Dat ik die onbevlekt ter wereld bracht houden we dan gewoon even stil). En met mijn public relations kennis kan ik vast ergens een mooie deal sluiten.

Nu nog het lief overtuigen.

Bidden jullie mee?
Gratis vat wijn als 't lukt.
én een goeie visvangst.

Met dank.

Amen

Mari(a/e)ke

Ode aan Het Lief

2011-03-17T18:42:00.003+01:00

Ik heb het nog te weinig gedaan. Schandalig weinig zelfs.
Zo weinig dat ik het waarschijnlijk zelfs gewoon even met cijfers kan uitdrukken. Een -9 wordt dat dan.
Zooo weinig dat ik hier gewoon met het schaamrood op de wangen zit te typen.

En aangezien ik u niet langer in spanning wens te houden.
Ik vind persoonlijk dat ik het nog te weinig over mijn lief heb gehad tegen u.

Uw lief, hoor ik u allen denken. Wat valt daarover te vertellen.
Wat valt er in godsnaam over uw lief te vertellen dat wij mogelijks interessant kunnen vinden.

Wel beste mens. Heel veel.
Maar daar kom ik later op terug.

Waarom ik het nog niet eerder over de man van mijn leven heb gehad. Over mijn grote liefde. The Apple of my Eye. Mijn betere helft. De schat van mijn hart. Mijn alles en euh... niets. Mijn Don Juan, prins op het witte paard, man van mijn dromen,… (ik pauzeer wel even voor diegenen onder u die hun maaginhoud in het toilet aan het ledigen zijn).

Wel. Ik zweeg hem bijna dood omdat ik zeker ben dat mijn lief me in al zijn geniaalheid gewoon even van mijn ik-ben-maria-en-spidermindy-tegelijk-troon zou stoten én omdat jullie hem dan stuk voor stuk ook zouden willen. En ik ben een dikke egoïst. Mijn lief deel ik niet. (en eten ook niet, dit terzijde).
Maar na 1jaar en een half heb ik mijn ergste angsten overwonnen en vind ik dat het tijd wordt om hem een deel van mijn troon te gunnen. Een 5minuten durend moment van glorie. Een staande ovatie en een bos bloemen uitgereikt door een blonde del met een decolleté tot aan haar navel. Want dat verdient hij wel, dat lief van mij.

Hier gaan we dan:

Mijn lief is de beste, de slimste, de leukste.
Misschien niet de ALLERmooiste voor u, maar dan zeker wel de mooiste.
En hij heeft zot haar. Met gel.

Mijn lief is de liefste. Misschien niet gewoon de liefste, maar de ALLERliefste.
Hij schrijft briefjes en bakt eitjes. Hij gaat naar de bakker en zet soms mijn keuken in brand.
Maar daar gooien we dan de mantel der liefde over. En een emmer water.

Mijn lief is de grappigste. Niet gewoon de grappigste maar de ALLERgrappigste.
Wie hem kent zal dat niet geloven.
Maar zijn mopjes zijn vaak zo slecht dat ik dubbel geplooid op de grond lig. Wat dan weer goed voor de buikspieren is.
(gelieve hem dit niet te vertellen indien u hem tegenkomt. Gevoelige plek. Bedankt.)

Mijn lief is de beste in bed. Misschien niet gewoon de beste. Maar de ALLERbeste.
En ik kan het weten want euh… ja. Ander onderwerp.

Mijn lief kan niet tegen zijn verlies. Hij is niet zomaar een verliezer. Maar de ALLERslechtste verliezer die ik ooit ben tegengekomen.
En daarom laat ik hem altijd winnen.
Behalve die keer toen met scrabble.
Die keer is nog steeds onbespreekbaar.

Mijn lief is mijn alles. Niet gewoon mijn alles maar mijn ALLERalles.
Hij is degene die me op zondagochtend de kriebeldood geeft (tot ik hem per ongeluk de kniestootdood gaf. Ja. Dat was écht per ongeluk ja).
Hij is degene die me mooi vindt, no matter what (zelfs op mijn dikkedagen, op mijn mijn-haar-is-net-een-vogelnest-dagen, op mijn zaagdagen én op dé dagen van de maand waarin ik, hoe hard hij ook probeert, toch niets geloof van alle lieve woorden).
Hij is degene die altijd te laat komt, maar dan wel vaak te laat met bloemen.
Degene die smst met mijn mama. Gewoon zomaar.
En degene die luistert tot vervelens toe naar oneindige verhalen over ’t intrigerende en spannende mooi-en-meedogenloos-liefdesleven van vriendinnen.

Maar bovenalles is hij gewoon mijn maatje.

En daarom, vind ik, verdient hij een stukje van mijn troon. Voor toch wel (heel heel heel heel) even.
Want tronen delen, dat is liefde.
(en eten delen, dat is gewoon dom)

Luizebollen

2011-03-16T20:23:00.002+01:00

Een tijdje geleden was 't Bio-feest-dag op de boerderij van de broer van mijn mama.
Bij mijn nonkel dus. En mijn tante.
De perfecte kom-tot-rust-plaats! Zeker als je in de stad woont.
Varkens, koeien, poezen, konijnen,wormen, weiden, velden, groen groen groen...

En aangezien de zon nog eens scheen was alle hulp welkom. Want er kwamen mensen.
Véél mensen.

Dus mijn mama en ik, goei zielen als we zijn, offerden ons op.
Om pannenkoeken te bakken weliswaar.
Want dat is nog redelijk leuk.
En op zondag doen we enkel leuke dingen. Da's de regel.

Nu goed. De pannenkoeken waren lekker.
En de jazzband die op bezoek was ook.

Maar wat niet zo lekker was waren veel mensen daar.
Het woord "luizebolletje" schoot zowaar zonder al te veel moeite regelmatig door mijn hoofd.
Want een pak gezinnen daar op bezoek, waren naast grote wereldverbeteraars (alle respect) echt nog grotere luizebollen. En hun kindjes grote luizebolletjes.
Met haar tot op hun knieën. Froefroes tot voorbij de neusvleugels. Nagels die langer waren dan de mijne ooit geweest zijn, én zwart, zo modderzwart.
Met kleren die, zo leek het, gewassen zijn in de beek next door en grauwe velletjes. Veel grauwe velletjes.

Alle respect voor de wereldverbeteraar in u (of in uw familie).
Maar mogen wereldverbeteraars dan geen proper gewassen kleren en lijven hebben?
Of is dat een regel om erbij te horen. Zoiets als gebruik weinig zeep en was je niet te vaak. Milieu & Deo, zeg NEEE-OOOO!

Neen. Ik snap het niet.
Die bio-hip-alternatief-vuilzijn-rage.

Kan iemand me 't gewoon even uitleggen? Alsjeblief?

Over Mary Poppins

2011-02-20T08:25:00.007+01:00

Soms zou ik Mary Poppins willen zijn.

Niet echt voor die vliegende paraplu. Dat lijkt me vooral onhandig.
En beschamend.
En ook niet echt aan te raden in een land waar het meer regent dan me lief is.
Het is toch een paraplu, zou je denken.
Inderdaad!
Maar mij lijkt het dat een vliegend exemplaar niet dient om te beschermen tegen wind en regenstormen.
Vliegende paraplus zijn vooral vervaardigd om je veilig ergens te brengen. Veilig en stoeferig. Maar niet droog.
Om op te scheppen over je prachtig houten handvat en de schitterend gepimpte spaken.
Alhoewel op een fancy feestje aankomen met zo een ding dan wel cool mag lijken, je haar blijft er in ieder geval niet van in de plooi.
En een Mary-Poppins-ik-heb-meer-haarspelden-op-mijn-hoofd-dan-er-in-een-opslagplaats-van-coca-cola-zwijnaarde-kunnen-kapsel zie ik niet zitten.

Je kan wel begrijpen waarom ze die eindeloos diepe tas non-stop achter zich aan zeult.

Zo een tas zou me misschien wél wat lijken.
Alhoewel mijn eigen handtas al vaak oneindig lijkt als ik tussen zakdoeken, tic-tacjes (slechts 1 calorie per tictac!), balpennen, duizend reclameblaadjes, labello, nog wat zakdoeken (ja, 't is winter), een uitzonderlijke mandarijn, deo, parfum, een portefeuille en de niet te verwaarlozen telefoon, op zoek moet naar mijn sleutels.
Daar heb ik hoogstwaarschijnlijk al jaren van mijn leven mee verloren. En mijn plaats in de hemel. (want daar vloekt men niet)
Dus misschien is die tas dan toch niet zo handig als je op 't eerste zicht zou denken.
En wat ben je in godsnaam met een bommastaanlamp.

Non stop lopen zingen lijkt me eerder irritant. En dan meer voor mijn medemens dan voor mijzelf.
Niemand is blij met een zingende freak met een arsenaal haarspelden op het hoofd en een dated sjakosj.
Daar hebben we Eddy Wally voor.

Waarvoor zou u dan wel Mary Poppins willen zijn, hoor ik jullie luidop denken.

't is simpel.

Gewoon om de gave te hebben deze afwas op supercalifragilisticexpialidociousse-wijze weg te werken.

Over gratis onder voorwaarden

2010-08-31T10:27:00.001+02:00

Je kent ze wel. De letters R S T G A I.

Ze duiken her en der op.

Worden te pas en te onpas gebruikt.

En verplichten je lieflijke en anders ongetwijfeld pientere hersens telkens opnieuw tot handelen over te gaan.

Weet u al waarover ik het heb?

Het woord GRATIS.

Gratis drijft menig man (en vrouw) tot zotte daden.

U klikt als een gek op de zoveelste banner voor een écht wel gratis GSM. (is het ook, bij aankoop van een veel te duur fitness abonnement)

U hoopt dat het pornofilmpje dat er zo veelbelovend uitziet ook echt wel gratis is. (is het ook, na afsluiting van een jaarabonnement)

U loopt rustig richting station waar een stel sexy jongeren u de nieuwste cola zomaar geven. U MOET die hebben dus stormt u er op af. (deze is ook echt gratis, maar als u er geen bloedneus of blauw oog aan overhoudt, dan zeker wel de kost van een nieuw t-shirt)

En bij de slager hoopt u nog steeds op dat gratis "schelleke" of "bolleke" (Get some kids, en deze zijn niet gratis)

U kan zich inbeelden dat, toen ik vorige week een berichtje kreeg om gratis naar de film te gaan, ik mij er kortstondig vragen bij stelde. (zo gaat dat met Gratis)

Daarbovenop was het nog eens een film die niemand al gezien had.
Een pre-premiere dus.
(ik werd al warm vanbinnen en klikte als een gek verder)

De film "Adem" was een Nederlandstalige film met niemand minder dan mijn alltimefavorite: Dimi uit Witse.

Zijn echte naam onthoud ik u niet: Wouter Hendrickx

(ik werd nog warmer en vergat eventuele adders onder het gras)

Ik stuurde onmiddellijk een bericht terug: Count me in!

En onmiddellijk kreeg ik te horen: Deal. Maar u moet er wel iets voor doen.

(daar heb je het)

U schrijft en twittert over deze film. En u bent welkom.

(Mijn anders zo pientere hersens werkten niet echt meer op volle toeren, het gedacht aan 100min Wouter H. op groot scherm leek mij daar een logische oorzaak van)

Ok! Schreef ik terug.

Vorige zaterdag was het zover. En zoals het met gratis gaat:

Ik wou de eerste zijn!

Ik sneerde naar Het Lief dat hij zich moest haasten, liep als een kip zonder kop kleren uit mijn kast te gooien (voor Wouter H. moet je er op je best uitzien) en snelde richting openbaar vervoer.

Een 20tal minuten later stonden we voor de decascoop te Gent.

Wel 15 anderen stonden er ook. Dus ik stormde als een gek naar binnen. MOEST eerst zijn.

Duwde menig man opzij en gooide mezelf de zaal binnen, op zoek naar de beste plaats, Het Lief verweesd achterlatend.

Kaarsrecht zat ik. Klaar om Gratis te ontvangen.

Wouter Hendrickx speelde fantastisch. Alsook Marie Vinck, de hoofdrolspeler Stef Aerts (die een ijzersterk personage neerzette) en zijn beste vriend Rik Verheye (die hilarisch is in zijn rol als foute vriend).

Anemone Valcke zette de Gentse Eline neer. Beetje plat, best grappig, maar ze kon me het minst bekoren.

De film over muco, de lijdensweg die hiermee gepaard gaat en de persoonlijke strijd met leven en dood hield me van de eerste tot de laatste seconde vast. Meermaals verbeet ik mijn tranen (ik ben dan ook een bleitkous eerste klas), meermaals werkte de film op mijn lachspieren.

Een dikke pluim voor Hans Van Nuffel!

Deze Gratis was fantastisch. Meer nog: ik had er graag voor betaald.

Ga dat zien! http://www.ademdefilm.be/

Over brandneteluitslag & Spidermindy

2010-05-26T08:34:00.004+02:00

Dat ik dacht dat de tijd van halsbrekende toeren met mijn gezegende leeftijd van 26 jaren wel voorbij zou zijn dacht ik mis.

Zo slaagde ik er in te vergeten dat ik mijn enige sleutel aan dat arme lief van mij had gegeven zodat hij bij nachtelijke aankomst een dak boven zijn hoofd zou hebben (en ik een warm lijf tegen 't mijne, dit geheel ter zijde en op zich overbodig gezien de temperaturen dezer dagen.... maar he. Ik zweet graag wat af 's nachts).

Dus slaagde ik er in die ochtend vrolijk ende blij als altijd, zonder enig vuiltje aan de lucht, naar het werk te wandelen om pas te beseffen dat ik mijn huis niet in kon toen ik vrolijk ende blijer terug thuis stond voor een deur alwaar ik na omkering van de handtas-vol-overbodigheden tot het besef kwam dat die sleutel gewoon niet in mijn bezit was.

Geen probleem. dacht ik nog.
Toen ik klein, wild, onbezonnen en lenig was kroop ik gewoon rustig door de struiken achter het tuinhuis zo de tuin in.
En ik mag dan wel niet meer zo klein zijn, ik ben best nog wel wild, onbezonnen en heel erg lenig voor mijn leeftijd.

Nadat ik me met al mijn krachten door een berg struiken, takken en brandnetels om u tegen te zeggen had gewerkt stond ik gewoon stil voor een groene afsluiting.
Zo eentje waar je door kan kijken, maar niet over.

Sinds wanneer en waarom hebben wij een verdomde afsluiting? dacht ik. (waarna het Dutrouxtijdperk, de vreemde man die plots in onze tuin stond (niet Dutroux), de agressieve hond die onze tuin terroriseerde en de buurman die zomaar zijn verhuis via onze tuin regelde mijn gedachtengang even beheersten en dus best wel logische verklaringen zouden kunnen zijn voor dit groene gedrocht)
Verdomme! Riep ik luid. En gooide mijn handtas met de kracht van een kogelstoter de tuin in.
(wat dom was, want daarin zat mijn telefoon)
Verdomme verdomme verdomme! Riep ik nogmaals en draaide me om.

Door al het groen en de brandneteluitslag zag ik plots iets door de struiken staren.

Alles ok? Riep het.

Niet echt! Riep ik.
Ik geraak niet binnen.

Moment! Riep het terug. Waarna het verdween en me moedeloos achterliet.

Nog geen minuut later slingerden struiken, takken en brandnetels zich opzij als was het mozes die de zee in twee deelde en verscheen het ('het' bleek onze buurman te zijn) met een reuzeladder.

Hierzie! Ik hou hem vast. Jij kruipt erop en springt over 'den draad'. Zei hij.

Volgens mij kent de buurman mij niet zo goed, want dan had hij geweten dat ik nogal last heb van een extreme vorm van hoogtevrees.
Maar met mijn gezegende leeftijd van 26 durfde ik dat natuurlijk niet te vermelden.

o-ok. Stamelde ik. En kroop traag de ladder op.
Het leek wel eeuwen te duren. En het leek meters van de grond.
En de buurman leek zijn geduld te verliezen.
Waarna het leek alsof ik mijn bewustzijn zou verliezen.
Maar ik beet door, gooide een been over de draad, zette me af met mijn andere been en sprong als ware ik Mega Mindy & Spiderman tegelijk.
Spidermindy ofzoiets.

Missie geslaagd.

En mijn elegante nederdaling op aarde?
Die ga ik u besparen.

Over Plechtige Communies

2010-05-25T10:06:00.003+02:00

Exact veertien jaartjes geleden deed ik mijn plechtige communie.
we waren met 100 ofzoiets.
En de mis duurde. En duurde. En duurde.

En ik zat dan nog niet naast mn lief ook. ( 't was nochtans voor echt want we gingen trouwen en al. Maar de pastoor wou daar niets van weten. Alfabetisch en niet anders)

En toen het eindelijk, na een uur of drie (Alfabet-discriminatie: mijn naam begint namelijk met een V) mijn beurt was om naar voren te gaan om officieel toe te treden tot het rijk Gods, bleef ik nog staan op mijn jezuskleed ook. Waardoor ik toch wel iets sneller voor de voeten van meneer pastoor lag dan gepland.
En dit voor de ogen van 99 (ofzoiets) andere communicanten én een meter & peter.
En trots dat ze waren.

Ondanks alles kreeg ook ik een kruisje op mijn voorhoofd.
Een kruisje met zó veel heilig vet dat het gewoon langs mijn twaalfjarig-neusje naar beneden drupte.

Gelukkig was het feest een pak beter. Met BBQ en ijs en heel veel cadeau's.

Exact twaalf jaar later deed mijn broertje ook zijn communie.
Ook hij zat niet naast zijn lief. Zij woont namelijk in een andere parochie.
En gelukkig voor hem waren ze maar met twintig communicantjes.
Zijn feest was wel met 100 mensen.
En hij kreeg een reuze 100mans taart.
En geld. Want meneer wou een laptop.

Waarna ik alleen jaloers kon zijn op het feit dat ik mijn communie niet mocht herdoen.

Blijkt trouwens dat meneer pastoor gelijk heeft gekregen. Mijn lief is sinds veeeele jaren ook mijn lief niet meer...
Waarvoor ik God bij deze uitvoerig bedank.

Dankt u God voor uw plechtige communie?
En wat voor hips kreeg u cadeau?

Uitgetest en goedgekeurd - "Nr. 32"

2009-12-17T12:33:00.001+01:00

De mama van een vriendin is sinds kort gestart met het verhuren van superdeluxe appartementen tegen een zeer betaalbare prijs en indien gewenst mét extra services (zoals bijvoorbeeld een overheerlijk ontbijt).

Reden te meer voor mij om dit eens uit te testen.

Mijn lief en ik vertrokken op vrijdagavond. Met de trein richting Oostende. Het regende dat het goot en het was koud. Maar we waren vastbesloten er een fijn weekendje weg van te maken.
Aangekomen in Oostende zorgde de regen toch voor een domper op de reisvreugde en daalde onze zin op zoek te gaan naar de juiste kusttram.
De taxi die klaarstond was veel aanlokkelijker.
Lekker warm, droog en snel en voor een goeie 12 euro waren we op bestemming.
Mariakerke, naast Oostende was the place to be.

We parkeerden voor een groot huis en klopten aan (want de bel deed het niet, wat nostalgisch fijn was. We waanden ons even Marleneke & JeanLouisMichel alvoor het huis van onze beste vriend Samson (voor de onwetenden onder jullie: dat is die pratende hond))

Al snel werd de deur opengedaan door een zeer charmante dame die ons binnenloodste en ons enthousiast onthaalde.
Een rondleiding volgde met deskundige uitleg over de te gebruiken (superdeluxe) apparaten in de keuken, over de douche met immens veel knopjes en de extra services waarvan we gebruik konden maken.

Zo vonden wij het superfijn dat je voor slechts 5 euro (voor een weekend) een hele doos ter beschikking had met keukenrol, kruiden, olie, afwasmiddel, vaatwasproduct, keukenhanddoeken en meer van dat... Als je dat moet meesleuren is dat toch steeds weer een heel gedoe.

In de ijskast staat witte wijn, water, melk en fruitsap (vrij te gebruiken, tegen de aangegeven prijzen). Handig dus om te starten. Ook rode wijn is aanwezig. Maar je mag uiteraard je eigen voorraad inslaan.

Nog mogelijkheden: Mee-eten met de gastvrouw (die overigens super kan koken), bespreken van speciale wensen (zoals champagne bij aankomst, traiteurdienst,... wat dan ook. Alles is mogelijk) & ontbijt.

Wij kozen voor het standaardontbijt (6euro/pers) en kregen daarvoor overheerlijk versgebakken brood (was zelfs nog een beetje warm), confituur, choco, kaas, vers fruit, koffie of thee, verse sinaasappels voor fruitsap, enz. ...
(aanrader!) Het ontbijt staat voor je deur op het gewenste uur.

Van borden in alle maten, tot potten en pannen, glazen, bestek, snijplanken,... alles is aanwezig om je een comfortabel verblijf te garanderen.

Een cd/radiospeler, tv, een grote zetel, een fantastisch terras (met binnenkort jaccuzzi,...) maken het appartement af.

En in het bed slaap je als een roosje.

Het appartement is heel erg rustig gelegen, én toch slechts op 2minuutjes stappen van het strand van Mariakerke.
De kusttram (2min. wandelen) brengt je in no time (10 a 15 min) naar centrum Oostende. Een mooie wandeling overigens (40min).

Op drie min stappen heb je een GB en ik dacht dat er ook een bakker en slager in de buurt was.

Mariakerke zelf is heel rustig, dus voor meer actie trek je best naar Oostende. Door het slechte weer waagden wij ons op de bowlingbaan in Oostende Centrum, bezochten we de kerstmarkt en maakten we een lange strandwandeling toen de regen eindelijk ophield.

Een aanrader in Oostende en uniek in zijn soort is de bistro Beau Site .
Fijne mensen, lekkere wijn, heerlijke salades en tapas en rustig zitten met zicht op zee. Internetverbinding én leestafel. Zeker het bezoeken waard.

http://www.cityzine.be/nl/gidsen/kust/restaurants/beau+site+

Kortom:
Het was een fijn weekend, zeer zeker voor herhaling vatbaar.
Er is voor ieder wat wils, rust gegarandeerd. Op een te verwaarlozen afstand van het strand, alle comfort tegen zeer schappelijke prijzen, een fijne ontvangst door een nog fijnere gastvrouw.

Wil jij ook even uitwaaien aan zee?
Meer info en een heleboel foto's vind je hier:

http://www.nr32.be/nl/

Niet aarzelen. Gewoon doen!

Dat het niet meer grappig is

2009-11-18T20:21:00.001+01:00

Als ik niet persé een ander beleg wou op mijn boterham.
Als ik niet persé werd tegengehouden door een moeder van een oud klasgenoot van mij die persé wou praten over haar zoon die ik niet fijn vind.
Als ik niet persé zonodig geld wou afhalen in de winkel waar ik beleg kocht en moest discussieren omdat ze me eerst geen geld wou laten afhalen.

Als...

Dan was dat peetje NOOIT tegen mij gereden.

Het gevoelloze peetje. Die rustig achteruit reed tegen mijn auto.
Het gevoelloze peetje. Die rustig terug vooruit reed richting uitgang parking.
Het gevoelloze peetje. Die remde omdat een jongegast voor zijn auto sprong.

Het gevoelloze peetje wist van de wereld niet meer.

't moet gezegd. Ik ben een oudemensenfan. Die zijn grappig.
Maar niet meer voelen dat je ikweetniehoehard tegen iemand zijn auto rijdt, dat is niet zo grappig meer.
Niet meer horen dat ik met mn hoogste stemgeluid roep. EEEEY STOPPEN! (x10)
Dat is eveneens niet grappig.
En daar dan zo wat staan zeggen dat je er NIET tegen hebt gereden, tegen die auto, ondanks de kras, omdat je dat niet hebt gevoeld.
Dat is nog het meest van al niet grappig.

Ik ben geen fan van nieuwe rijexamens eens je een bepaalde leeftijd overschreden hebt. De oorzaak daarvan zou wel eens kunnen liggen bij het feit dat mijn rijles/examen een ramp was, overdreven stressvol en helemaal niet leuk.

Maar deze mens. Deze dient zooooo dringend zijn auto afgenomen te worden.
Uit veiligheid voor mij. Maar ook voor u, mijn beste. Uw kinderen, kleinkinderen, ouders, zussen en broers. Uw vrienden en vriendinnen.

En uw vijanden? Stuur ze gerust dagelijks, rond 18uur (oude mensen hebben namelijk écht geen tijd om overdag, als 't licht is, te winkelen. Dan moeten ze voor hun raam naar buiten zitten staren), naar 't mini delhaizeke in Merelbeke.

Het gat in de mond

2009-11-12T22:52:00.001+01:00

De draadjes zijn eruit. De draadjes die zaten waar ooit mijn wijsheidstanden oorlog voerden met mijn andere tanden.
Maar die wijsheidstanden zijn dus weg. En sinds enkele uren ook de draadjes.
En nu zit ik daar met een gat in mijn mond.
Een groot diep gat. Zei de dokter.

Dat kan niet de bedoeling zijn dacht ik.
Maar hij zei dat het er voor de rest wel zeer goed uitzag.

De rest van de uitleg ging aan me voorbij, want ik kon enkel nog denken aan die grote lege gapende holte in mijn mond.

Wat doet een mens met een gat in de mond zo diep als een vergeetput?

Ik kreeg de raad er dropjes in te verstoppen. Of zuurtjes.
Stiekem snoepen de hele dag door.
Een puik idee.
Maar dat is dan weer niet echt bevorderlijk voor de lijn.
Afgevoerd dus.

Zelf dacht ik eerder om er mijn lief in te stoppen. Mooi opgevouwen. Als een klein pakketje mens. Prop je dan gewoon eventjes in dat gat. Leek me handig. En gezellig.
Hij was er minder voor te vinden, wist hij me te vertellen. Hij verkiest tientallen andere plekjes die bij het publiceren ervan zouden verboden worden in vele vele veeele landen.

Dus.
Geen lief in dat gat. Ook geen snoepjes.

Een knuffel op mijn leeftijd... Dat schijnt heel fout te zijn. En een knuffel in een gat in je mond zal dat dan ook wel zijn.
Een boek is niet plooibaar genoeg. En mijn lievelingsschoenen. Nouja. Die horen echt niet in een gat in je mond.
Een huisdier, kost me teveel onderhoud en tijd en dat heeft teveel haar. Of 't moet een kaal dier zijn. Maar die zijn vaak een beetje eng.

Dus vertel jij het mij eens.
Wat zou jij doen met een gat in je mond?

Over dingen die ik niet weet

2009-11-12T19:21:00.001+01:00

Over dingen die ik niet weet valt er weinig te vertellen.
Aangezien ik ze niet weet. Logischiteit alom.
En wat je niet weet daar zwijg je beter over.

Soms weet je dingen niet. Maar kom je ze te weten.
Omdat je erover leest. Omdat iemand zijn mond niet kan houden. Omdat je stiekum meeluistert.
Of gewoon toevallig.

Vandaag leerde ik dingen die ik niet wist.
Dingen die me nooit zouden interesseren als ik ze zou moeten lezen. Dingen die ik oversla in de krant, in de national geographic, op canvas of op het wereldwijde web.
Dingen die te moeilijk zijn voor mijn blonde hoofd om ze te begrijpen.

Vandaag vertelde @matuvu me, als ware het een sprookje, over "tinternet".
Over kabels van Europa tot Amerika. Waterdichte onderzeekabels. En een boot die de kabels daar legde.
Oneindig (ofzoiets) veel kabels die ervoor zorgen dat "tinternet van Amerika" naar "tinternet van Europa" gestuurd wordt en terug.
En dat daarom Afrika zo slecht beïnternet is. Wegens geen centen voor eten. Laat staan voor waterdichte onderzeekabels.

En 't is misschien veel te raar. Of dom. Of misschien had ik er eens moeten bij stilstaan. En misschien weten jullie 't allemaal wel.
Maar ik wist echt niet dat er zo een dikke kabel (en naar 't schijnt ondertussen zelfs meer dan 1) onder de zee lag waterdicht te wezen. Ik dacht dat internet in de lucht hing. Of neen. Ik dacht gewoon niet. Internet was gewoon te vanzelfsprekend in mijn kleine wereld om er lang bij stil te staan.

Maar nu ik 't weet. Ben ik een en al oor. Naar kabels superdiep onderzee. Naar hoe die daar in godsnaam gekomen zijn en naar wat als een of andere gek (met een immense schaar en een hoofd dat niet uiteenspringt als die te diep gaat onderzeeën) die kabel besluit door te knippen. En ons afsluit van de andere kant.

Zo gekken bestaan.

Gelukkig (en dit kwam mijn onwetende ik te weten dankzij @e_moy) is er indien dat gebeurt geen reden tot paniek.
Integendeel. Er is hoop.
Want. In Zwitserland (of was het Duitsland?) zijn ze bezig met een kweetniehoegroot onderzoek (al jaaaaren) om deeltjes dood materiaal van 1 punt naar het andere te bewegen. Iets met verschillende theorietjes in de fysica die naar 1 theorie herleid moeten worden.
En als dat lukt. Ooit.
Dan zijn onderzeekabels niet meer nodig. En staan gekken met scharen en onontploffende hoofden daar mooi voor pietsnot te staan onder water.
Dan sturen we 't internet gewoon door de lucht.
Van 't ene punt naar 't andere.
Zoals ik altijd al had gedacht dat het was. En zoals het gewoon zou moeten zijn.

Voor een deftig onderbouwde uitleg (ja, die bestaat ook) check:

Hij bestaat sinds 1865
http://en.wikipedia.org/wiki/Transatlantic_telegraph_cable

http://www.history-magazine.com/cable.html

De kabel ziet er zo uit:
http://en.wikipedia.org/wiki/Submarine_communications_cable

en dit is het schip dat ze legt:
http://en.wikipedia.org/wiki/File:France_Telecom_Marine_Rene_Descartes_p1150247.jpg

dit is het bedrijf die er het meeste geld mee verdient:
http://www.tycofireandsecurity.com/

Weetjes
http://www.atlantic-cable.com/Article/subcable1925.htm

(Met dank aan Ine Dehandschutter/Matuvu)

Slapen doe ik nooit alleen

2009-10-27T11:37:00.001+01:00

Hij is er altijd.

Als ik in mn bed kruip, als ik opsta, als ik ziek ben, als ik blij ben, als ik droevig ben,...

Hij is er eentje uit de duizend.

Als ik heel erg luid onophoudelijk zing waarbij iedereen de oren dichtpropt met het eerste wat ze in handen krijgen dan luistert hij geduldig. Als ik al schreeuwend en vloekend een deur dichtsmijt in een of andere charmante woedebui dan wacht hij tot ik uitgeraasd ben. Als ik per ongeluk te lang op hem lig 's nachts en hij bijna geen adem meer heeft of als ik hem uit bed stamp tijdens een woelige nacht dan blijft hij rustig en kijkt hij me liefdevol aan. En het allerbelangrijkste: Als ik hem inruil voor een ander wacht hij trouw tot ik terugkom.

Hij is er al mijn hele leven.

Of toch zolang ik 't me kan herinneren.

Hij is donker.

En ruig. Niet zo heel groot. Een beetje harig.
Hij ruikt niet echt lekker en heeft zijn beste jaren gekend.
Maar hij is lief.

Hij heet Stinkie.

Genaamd door mevr. Bio. De onthaalmoeder met de schildpad waar ik doodsbang van was(van de schildpad, niet de onthaalmoeder). Zij vond hem afzichtelijk en vuil. En een schande dat hij nooit werd gewassen wegens verboden door mezelve.

Hij is mijn kostbaarste (en absoluut vuilste) bezit en na 25jaar lief en leed gedeeld te hebben verdient hij ook eens wat lof.

Want door hem slaap ik nooit alleen.

http://twitpic.com/n4pbx

Alles ging vanzelfer

2009-10-27T10:48:00.000+01:00

Een splinternieuwe blog beginnen.
Eentje waar jullie absoluut niet zitten op wachten.
Eentje waar niets wetenswaardig, levensbedreigend, leerrijk of hyperinteressants op te vinden zal zijn.

Maar wel lekker mijn eigen zin.

En daarom voor jullie mijn eerste online schrijfsel ooit (ter verwelkoming en ter ere van mijn, ondertussen derde, blog) (26 december 2007)

Het was van heel erg willen, maar niet durven.
Het was van me afvragen hoe het moet, zonder ook maar de moeite te doen het op te zoeken.
Het was van ja en neen en misschien en van wat heb ik in godsnaam te zeggen tot "Komaan Marieke, je kan het, gewoon doen!".
En het was ook van twijfel en immense onzekerheid, want zoals jullie ongetwijfeld niet weten, woonde ik ooit samen met een blog-specialiste en dat maakt een mens toch wel wat onzeker.

Maar na weken tobben besloot ik het heft in eigen handen te nemen, de twijfels overboord te gooien en de eventuele toekomstige kritieken (zoals "jouw blog is prut") met opgeheven hoofd te dragen... En wat blijkt?

Alles ging vanzelfer dan gedacht.